ذكر وقايع سال چهار صد و دويّم از رحلت خير البشر و در سال چهار صد و دويّم از رحلت خير البشر ، عليه و آله التّحيّة من الملك الأكبر ، جماعتى كثير از علما و صلحاى اهل اسلام جمع شده نزد يمين الدّوله سلطان محمود ، آمدند و به عرض رسانيدند كه : سلطان هر ساله از براى ثواب اخروى و اعلاى معالم شرايع مصطفوى به ولايت هندوستان مىروند و در آنجا آثار اسلام ظاهر مىسازند ، و اينك مدّت مديدى است كه از دست اعراب و قرامطه ، راه بيت اللّه الحرام مسدود مانده و اينچنين ركنى از اركان اسلام معطّل شده « 1 » و مسلمانان از ترس اعراب و قرامطه و ضعف خلفاى عباسيّه و حكّام عراق عرب ، از احراز مثوبات حجّ محروم مانده‌اند ؛ ملتمس جميع اهل اسلام آن است كه امير در اين باب سعى مبذول داشته رفع اين غايله از راه حجّ بر ذمّهء همّت ذى نهمت خود از رفتن بلاد هند واجب دانند . يمين الدّوله ، سلطان محمود ، ملتمس ايشان را اجابت نموده ابو محمّد ناصحى « 2 » را كه قاضى القضاة ممالك محروسهء يمين الدّوله بود امير حاج ساخت و سى هزار دينار از براى اعرابى كه در سر راه مانع مردم مىشدند روانه نمود و غير آن ، سى هزار دينار مبلغى عظيم از براى ساكنان حرمين و فقرايى كه در راه همراه قافلهء حاج مىشوند به قاضى ابو محمّد ناصحى حواله فرموده او را از غزنين متوجّه بيت اللّه الحرام گردانيد و آن مقدار مردم در آن سال همراه قاضى القضاة متوجّه زيارت حرمين شدند كه محاسبات چابكدست از احصا و شمارهء ايشان به

--> ( 1 ) . مراد ، مراسم حجّ در سالهاى چهار صد و يازده و چهار صد و دوازده هجرى قمرى است . ( 2 ) . الكامل : ابن محمّد ناصى .